На нас, българите, ни е любимо да колективизираме образа си, когато става дума за добродетелност – винаги казваме, че „българите са гостоприемни“, „българите са умни“, „българите имат история“, „българите са спасили евреите си“, „българките са най-красивите жени“. Неприятните страни в националния ни манталитет се изразяват по-често в оня хем колективен, хем в същото време някак индивидуализиран образ, наречен „българинът“. Та Българинът (изреждам на случаен принцип) пие много, краде, завижда, е прост, зъл, страхлив, мързелив, простак, позьор, гледа да те прецака и т.н., и т.н. Чували сте ги тези неща за „българина“, нали? И аз съм ги чувала, пък и съм ги казвала – бидейки българка все пак… Този, трудният за обичане българин, ги прави тия неща, ама някак поединично, извън общата национална маса.




Be the first to comment